Door Paula van Lingen

In het vredige dorpje Randwijk aan de Nederrijn is in de afgelopen maanden een bijzondere beweging gestart. Elke week op woensdagavond stipt 20.00 verzamelen zich mensen op de plein voor de kerk. Het zijn er altijd ongeveer 20, de ene week iets meer, de andere week iets minder. De mensen staan in kleine groepjes rustig met elkaar te praten, ze lijken elkaar te kennen. Ze begroeten elkaar warm en hartelijk en extra verheugd als iemand een keer heeft overgeslagen. Hoe gaat het met je? Ben je weer beter? Of hoe was je vakantie? Weer of geen weer, ze zijn er. Enkele mensen spreken hun hoop uit dat meer Randwijkers zullen aansluiten. Anderen die hier al lang wonen weten bijna zeker dat, dat niet zal gebeuren. In het midden staat een jonge vrouw, tenger als een meisje. Elke week neemt zij als eerste het woord. Als ze gaat spreken luisteren de aanwezigen aandachtig. Er zijn meer mensen die naar voren stappen en een paar woorden zeggen of iets voorlezen. Na het spreken en luisteren en 1 minuut stilte, waarin het voor iedereen vrij is waar je aandacht aan geeft, zetten de mensen zich in stilte in beweging. In optocht lopen ze naar de brievenbus om een brief te posten aan de Nederlandse regering, waarin opgeroepen wordt om de rechten van de mens te respecteren en te stoppen met het geweld in Gaza. Na het posten van de brief lopen de meeste deelnemers weer terug naar het plein, waar de gesprekken worden voortgezet. Telkens verdwijnen er enkele mensen in diverse richtingen op weg naar huis, een andere bestemming of ze gaan in een groepje bij iemand naar binnen om verder te praten. Langzaam raakt het plein leeg en wacht weer op de volgende bijeenkomst. Hoewel iedereen vanuit het diepst van haar of zijn hart hoopt dat het geweld in de wereld en zeker in Gaza stopt, kijken maar weinig mensen uit naar het stoppen van deze bijeenkomsten. Er wordt veel nagedacht en gedebatteerd over de zin van de bijeenkomsten. De vraag die vaak gesteld wordt: “Wat kan ik doen tegen het geweld in de wereld?” Een van de deelnemers verwoordt het als volgt :”liefde, de liefde die Gandhi uitstraalde en de liefde die Mandela dreef. De liefde die maakt dat je uitgaat van het goede. Het goede in je medemens.” De aanwezigen luisteren aandachtig en knikken bedachtzaam. Een groep Randwijkers wacht niet op stappen van de overheid, maar beginnen vast met vrede, nu, hier, vandaag.

Van 6 augustus tot 8 oktober postte een groep Randwijkers op woensdagavond om 20:00 een brief aan onze regering. Daarin vroegen ze onze volsvertegenwoordigers, om maatregelen te nemen om het geweld in Gaza te doen ophouden.
Een van die maatregelen betreft een handelsboycot tegen Israel.

Tot nu toe heeft de regering geen gehoor gegeven aan de oproep. In Nederland mag dus gewoon handel gedreven worden met Israel. Wijzelf hoeven daar echter niet aan mee te doen. Op de Britse website The Witness kan je zien welke bedrijven op welke manier banden hebben met Israel. Het gaat om bedrijven in Engeland, maar veel van die bedrijven kennen we ook in Nederland. 

Onder het motto “Laat je stem horen"  doet Francien de Jonge mee aan de 'schrijf je vrij challenge' voor Amnesty International.

Op zaterdag 29 november laat zij zich daarom vrijwillig “opsluiten” in de voormalige Koepelgevangenis in Arnhem en schrijf 10 uur lang brieven voor mensen die onterecht vastzitten. Op die manier wil ze ook geld inzamelen voor Amnesty International.
Francien is vaak aanwezig, en erg betrokken, bij onze Randwijkse bijeenkomsten voor vrede op woensdagavond. Het zou tof zijn als we haar ook vanuit Randwijk kunnen steunen. Francien schrijft op de website van Amnesty het volgende:

Mijn vader heeft in de tweede wereldoorlog opgesloten gezeten in een concentratiekamp “om te verdwijnen”. Berichten van buiten het kamp waren schaars. Maar ze deden ertoe! Daarom weet ik nu: iedere brief kan het verschil maken!

Op zaterdag 29 november laat ik me daarom vrijwillig “opsluiten” in de voormalige Koepelgevangenis in Arnhem en schrijf 10 uur lang brieven voor mensen die onterecht vastzitten. Mensen die vastzitten omdat ze zich durven uit te spreken. Mensen die vastzitten vanwege hun idealen, hun geloof,  om wie ze zijn of omdat ze van iemand houden wat het regime niet bevalt. Soms gaat het zelfs nog om kinderen die onterecht opgesloten worden!

Als ik in mijn cel zit ga ik zoveel mogelijk brieven en kaarten schrijven. Naar de mensen zelf en naar hun familie. Om ze een hart onder de riem te steken. Maar ik ga ook brieven schrijven naar degenen die verantwoordelijk zijn voor hun opsluiting. Om ze vrij te pleiten.

Met mijn actie haal ik geld op voor Amnesty International. Wil jij mij ondersteunen bij deze actie? Want ik heb ontdekt: als we allemaal in actie komen, dan kunnen we WEL het verschil maken.

Doneer wat je kunt missen, want elke euro telt!

Deze speech werd gegeven door Meike Legêne op 13 augustus op het Randwijkse plein.
Een groep bewoners kwam daar gedurende tien weken op de woensdagen samen om een brief te posten aan de Commissie Buitenlandse Zaken van de Tweede Kamer, met het verzoek een aantal maatregelen te nemen om het genocidale geweld in Gaza te doen ophouden.

We staan hier vandaag omdat de regering de afgelopen week nog geen gehoor heeft
gegeven aan onze oproep en die van het College voor de Rechten van de Mens.
Ik ga zo eerst wat zeggen. Daarna houden we twee minuten stilte bij het monument.
Vervolgens lees ik de brief voor, dan lopen we naar de brievenbus en posten we de
brief. Daarna loop ik terug naar het plein met de mensen die na willen praten.

Vorige week zei ik dat vrede altijd om offers vraagt. Dat komt omdat vrede alleen kan bestaan
als we delen wat we hebben,
als we vergeven wie ons kwaad doet,
als we geweld niet met geweld beantwoorden, maar met de bereidheid om te lijden.
als we onze tijd te besteden aan iets wat onszelf overstijgt.

Delen, vergeven, lijden en iets voor een ander doen, vragen altijd dat je iets van jezelf opoffert.

De afgelopen week zeiden veel mensen tegen me, met een zucht: die actie op het plein heeft
toch geen zin.
Daarop heb ik het volgende antwoord:
Als iedereen in Nederland naar het plein zou gaan in zijn dorp of in zijn buurt, dan zou de regering daarnaar luisteren.
En om te zorgen dat dat gebeurt, moet iedereen in zichzelf de bereidheid vinden om naar het plein te komen.
Wij tonen die bereidheid door hier te staan. Dat is de betekenis van een offer: dat je begint met geven, ook als je omgeving dat niet doet. Het is niet nodig om op anderen te wachten om te doen wat goed is.

Ons offer is heel klein. Het offer van de Gazanen is heel groot. Deze week is
journalist Anas Al-Sharif doelgericht vermoord door het Israelische leger. In 2024 zei hij:

‘Het is de plicht van de wereld om te zien en te getuigen van wat wij documenteren en rapporteren. Misschien zal de wereld niet in actie komen, misschien zal de wereld ons niet helpen, maar er zou een motief kunnen zijn om de oorlog te stoppen. (...) Dit motiveert ons om door te gaan met onze verslaggeving tot de laatste adem.’

Nu wil ik graag twee minuten stilte houden bij het monument, uit respect voor de offers die tachtig jaar geleden voor ons zijn gebracht, denkend aan de offers die vandaag worden gebracht door mensen als Anas Al-Sharif, en aan de offers die nog zullen moeten worden gebracht,
ook door ons,
voor vrede.